Oké, ze was te ver gegaan, ze had Master nooit een tik op zijn vingers mogen geven toen hij een extra koekje wilde pakken maar het gebeurde toch in een lacherige, plagerige sfeer? Hoe dan ook, nu zat ze met de gebakken peren en dat meteen nog maar voor 72 uur ook.
Zonder omhaal klikte hij het hangslot op haar rug tussen de stalen boeien om haar polsen, de strakke stalen boeien die iedereen aanzag voor wat excentrieke armbanden maar die dus nooit open konden (of mochten) en die zo mooi een eenheid vormden met de eveneens stalen halsband die net zo definitief strak om haar hals sloot.
Binnen de kortste keren werden de polsboeien gevolgd door elleboogboeien met korte ketting, eveneens achter de rus natuurlijk. Deze com
binatie
was (bewezen) langdurig 'houdbaar', zat niet al te strak, maar maakte ieder
gebruik van armen en handen efficiënt onmogelijk.Haar hoofdstel, gelukkig uitgevoerd met het kleine bit, volgde en werd strak vastgegespt waarna de afneembare oogkleppen haar zicht beperkten tot dat wat recht voor haar gebeurde. Langzaam, maar onverbiddelijk van de 'pony' bezit van haar.
Ruw scheurde Master haar (gelukkig goedkope) T-shirt van haar bovenlijf in flarden, het rokje onderging gelukkig een wat voorzichtiger behandeling. Zo was ze slechts nog 'gekleed'in haar blote huid en de altijd aanwezige stalen boeien. Dat was nog niet genoeg.
Master kwam tevoorschijn met het zware pony harnas dat hij om haar lichaam drapeerde en waarvan hij vervolgens de vele vele gespen begon aan te trekken. Gaatje voor gaatje werd het strakker om haar lijf getrokken. De brede lederen halsband die er deel van uitmaakte dwong haar haar hoofd trots overeind te houden. De stalen halsband er onder bleef (uiteraard) gewoon zitten maar die zat dan ook zo strak dat je dat beter in de hals dan er om heen kon noemen. Verdraaid. Had hij het harnas ooit al zo strak aangetrokken? Haar longen zwoegden in haar omsloten borstkas terwijl haar ingetrokken buik probeerde uit te zetten, wat uiteraard geen enkele kans van slagen had.
Ruw zette hij haar op de grond en met grote ogen moest ze toezien hoe Master een haar onbekende doos tevoorschijn haalde. In de doos bleken enkellaarsjes te zitten met een lange veter. Maar wat voor laarsjes. In plaats van een zool waren ze op de voorvoet voorzien van (nu nog) glanzende hoefijzers en de hoge hak ontbrak geheel, de stugheid van het leer zou ongetwijfeld zorgen dat haar voet in de 'juiste' houding zou blijven staan.
Zonder omhaal schoof hij de laarsjes aan haar voeten waarop hij haar weer overeind trok. Wankelend, onwennig op dit onbekende schoeisel probeerde ze haar evenwicht te bewaren. De rubber banden onderaan het harnas werden strak aangetrokken, links en rechts van haar schaamlippen en snijdend in haar bilnaad.
Ruw trok hij haar voorover over de salontafel en wat ze al vreesde gebeurde ook, de zware plug met de lange, bijna tot de rond reikende paardenstaart werd in haar kontje geschoven, daar onwrikbaar vastgehouden door de rubber banden van het harnas.
Van haar zelf was ondertussen niets meer te vinden, de pony was volledig opgestaan in haar binnenste. Ergens was er nog een puntje 'ik' dat haar vertelde dat dus een lange en zware 72 uur zouden worden maar dat had verder geen belang meer.
Master bracht haar naar buiten waar, zoals altijd, de sulky klaar stond onder het afdakje en spande haar in. Na enkele ogenblokken vertelde de striemende rijzweep over haar uitpuilende billen haar dat het tijd was om aan het werk te gaan.
Zwoegend trok ze de sulky de tuin uit, het achter hun huis gelegen bos in. Ze wist dat ze daar wandelaars tegen konden komen maar dat kon Master blijkbaar niets schelen, integendeel zelfs. Voor haar zelf had het geen enkele betekenis meer, ze was immers pony?
Langzaam begon ze te wennen aan haar nieuwe schoeisel/hoefijzers en het duurde dan ook niet lang voor ze in staat was de sulky, met Master daarop uiteraard, in een lichte draf voort te trekken. In haar hoofd was inmiddels een roes ontstaan, een adrenalineroes die haar krachten verdubbelde en haar vreugde verviervoudigde en blij voerde ze Master daar waar hij heen wilde terwijl hij haar stuurde met lichte rukjes aan de lange leidsels.
Zo kwamen ze tenslotte bij het kleine, intieme restaurant midden in het bos waar Master de teugels aantrok en haar 'parkeerde' aan het fietsenrek met de leidsels om het rek geslagen. Op het terras zaten, hoe vroeg het ook was in de morgen, een tweetal mannen te praten. De twee keken verbaasd naar wat er gebeurde maar reageerden verder niet. Master had intussen aan een leeg tafeltje plaats genomen en bestelde een kop koffie. De serveerster reageerde niet, ze had hen, ook in deze outfit, al vaker gezien en amuseerde zich heimelijk kostelijk met deze onregelmatig terugkerende extra attractie voor het restaurant.
Terwijl Master van zijn koffie genoot stond zij uit te hijgen van de inspannende draf, dankbaar dat de oogkleppen niet gesloten waren voor deze pauze. Was hij dat vergeten? Of had hij dat met opzet verzuimd want meestal was dat bij zo'n rustmoment wel het geval.
Langzaam zakte ze op de knieën (dat mocht altijd tijdens rust) en liet haar hijgende zwetende lichaam bijkomen, wetende dat deze wandeling nog lang niet voorbij was.